Eglise Saint Etienne – Yquebeuf

Tijdens een zondagse wandeling over een bucolisch laantje ontdekten we een charmant Normandisch dorpje: Yquebeuf. De kerk lag net om de bocht. Het was zo mooi in de zon dat we stopten om het te bezoeken. Het gebouw is opgetrokken in een mooie oranje baksteen en het dak en de klokkentoren zijn van leisteen.

Aan de kant van de weg zagen we een bord waarop stond dat de kerk het label Landelijk Erfgoed Seine-Maritime had gekregen, met name voor het glas-in-loodraam! De historische uitleg op de totempaal, met zijn blauwe achtergrond en houten steun, is een goede stimulans om naar de kerk gewijd aan Saint-Etienne te gaan.

Een eerdere kerk bestond al in de 12e eeuw, maar na een ruïne werd deze rond 1767 herbouwd onder invloed van de pastoor, Abbé Grouard. De kerk heeft een rechthoekige plattegrond met een driezijdige apsis op een zandstenen basis in een patroon van Saint-Jean baksteen afgewisseld met zwarte geglazuurde baksteen. Elke opening heeft een glas-in-loodraam en de klokkentoren is gemonteerd op het voorportaal.
Na al deze historische details gaan we zonder omhaal naar de smeedijzeren poort die uitkomt op een oprijlaan tegenover de deur. Na een paar stappen gingen we naar binnen en waren we meteen gecharmeerd van de rust van de plek. Meteen boven de deur zagen we het halfronde glas-in-loodraam, dat we erg origineel vonden met zijn schild van “gules à la croix fleurdelisée”, vastgehouden door twee engelen en bekroond door een helm. Dit opmerkelijke kenmerk is afkomstig van 14e-eeuwse glas-in-loodramen. Dankzij de zon kunnen we de pure kleuren geel, blauw en rood bewonderen.
Het interieur van de kerk werd in 1778 ingericht in Lodewijk XVI-stijl in eikenhout met een opmerkelijk hoogaltaar dat met goud is versierd, bekend als het Vauquelin-altaar. Schitterend!

Na de rondleiding door de kerk maken we een wandeling door het enigszins afgelegen dorp. Bijzonder zijn de straatnaambordjes, allemaal gemaakt van keramiek. Hoe charmant en origineel!
Als we weer op weg gaan, zijn we blij dat we nog een laatste keer langs de vredige kerk van Saint-Etienne komen, die ons een onverwacht moment van rust biedt. Weer een mooie ontdekking op het Normandische platteland!